Door Arjan Snijders

My name is Curry, Adam Curry. Brede grijns, achteloos schuddend met dure accessoires om zijn pols. Nederland heeft ze niet, wereldberoemde mediahelden. Behalve die wonderboy en multimiljonair, die Curry. Die na zijn Veronica succesjaren op radio en tv nog bekender werd in Amerika bij MTV en Z100. Tot ie daar van de ene op de andere dag genoeg van had en later succesvol opdook in wereld van de nieuwe media. Hij verdiende een paar keer flink aan verkopen van en aandelen in New Economy bedrijven. Verloor ook weer veel, maar hield meer dan genoeg over om zijn luxueuze levensstijl vol te houden. Kwam een paar jaar geleden terug naar Nederland, omdat hij en La Paay, (vrouwlief Patricia), dochter Christina liever hier opvoeden dan in het opgefokte Amerika. Tot ze er achter kwamen dat ook de Nederlandse samenleving is verhard. En nu zijn de Amsterdamse grachten verruild voor een binnenkort nationaal bekend kasteel in een pittoresk klein dorpje in Vlaanderen.

Daar vandaan meent hij de Nederlandse bevolking deelgenoot te moeten maken van zijn rijkdom en het shoppatroon van La Paay. En we vreten het nog ook. “People love it, this is what they want to see!” grijnst Curry. En nee, hij doet het niet voor het geld. People are not in this business for the money, bezweert hij. Gehoord willen worden, dat is het. “En ik krijg er zóóó’n harde van”, licht hij zijn leidmotief toe, zijn handen zeker vijftig centimeter boven zijn buik geheven. Met het vertonen van zijn gecontroleerde reality is Curry weer een stap dichterbij zijn al jaren verkondigde toekomstbeeld waarin iedereen zelf alles kan produceren, een tijdperk waarin we filmpjes voor elkaar maken.

Adam’s Family

“Hé, misschien gaat het niet zo snel als ik had gezegd, ik ben overal wat te snel bij, maar het gebéurt wel! Hoeveel videocamera’s worden er paar jaar niet verkocht? Drie jaar geleden riep ik dat iedereen zijn eigen programma’s gaat maken. Dat is, in mijn geval, al uitgekomen. Ik geloof echt dat we nieuwe televisie aan het maken zijn. I’m not sure what the fuck that means, maar ik zie het in de montage. Dat ik dit verkocht krijg, dat ze het accepteren en er blij mee zijn, is voor mij een teken aan de wand. Er is dus nog veel meer mogelijk! Het enige wat ik niet heb, is een zender.

Ik geniet zóó ontzettend van dit knutselen en knippen en plakken en heen en weer shuttelen. En ik heb een crew die goed werk levert. Ik vertel ze niet hoe het moet worden, ik geef ze de hard drive met ruw materiaal en dan komen ze met iets moois terug. Hoe lang ze daar over gedaan hebben, maakt niet uit. Ik betaal ze niet per uur maar voor creativiteit! Ik garandeer dertien keer dit bedrag, of je daar nu een uur of een maand op zit te monteren. Dat was even wennen voor iedereen maar nu vinden ze het OK. En ik behandel mijn mensen goed! Er zitten freelancers bij die voor HMG werkten maar daar niet meer terecht kunnen, omdat de deal met Adam’s Family niet door is gegaan voor RTL4. Ik betaal ze vooruit en zorg voor ze! Leo van der Goot heeft iedereen verboden nog iets met mij te mogen doen, ik mag niet meer in HMG-programma’s komen. Zó kinderachtig! En mijn vrouw met een lullig briefje afpoeieren dat ze ‘gezien de omstandigheden’ niet meer welkom is bij RTL Boulevard. Kijk, Leo kan me nog zo vaak boycotten en in kutblaadjes zeggen dat Patricia slecht is, maar The Truth is Out There! Op mijn weblog kun je er alles over lezen.

De manier waarop we nu Adam’s Family maken is te gek! Er zit geen Reinout Oerlemans tussen die het grootste deel van het budget wil opstrijken. Zulke bedragen zijn helemaal niet nodig, zeg ik je! Die driehoek producent – programmamaker – faciliteiten is helemaal overbodig geworden. Iedere zichzelf respecterende regisseur maakt thuis zijn edits met Final Cut Pro. Maar omdat er langlopende deals zijn gemaakt met Arthur Valkieser gaan ze dat bij hem dunnetjes overdoen op een online set. Totaal overbodig, die Valkieser is dé witwasser van Hilversum. Als de broadcasters dat door krijgen, implodeert de hele boel in Hilversum! Blijkt alles zeker de helft goedkoper te kunnen! Nu moeten ze die shit vier keer uitzenden om de kosten een beetje terug te verdienen. Als tv een gezonde industrie zou zijn in Nederland konden de zenders véél meer verdienen. Producenten, neem John de Mol, die heeft een 50 million dollar airplane! Where’s that coming from?”

De TV-business

“Iedereen zegt over Adam’s Family; ze zullen wel geld nodig hebben. In Nederland is het de bedoeling dat als je rijk bent je niet meer gaat werken. Als je het toch doet, ben je een lul. Sorry, ik houd niet van postzegels verzamelen!”

AS: Het gebeurt vaker natuurlijk, maar jij doet het zo opvallend, zo zichtbaar voor iedereen.

“Maar dat is mijn business! Mijn werk is de branie die uit mijn bek komt. Toen ik terugkwam naar Europa ben ik nieuwe dingen begonnen, maar dat mag kennelijk niet. Van de media dan, want ik geloof niet dat de mensen die naar televisie kijken en de bladen lezen dezelfde rancune hebben als de mensen die ze vullen.

AS: Jij bent vijftien jaar uit die Nederlandse mediawereld geweest. Wat trof je aan toen je terugkwam uit Amerika?

“Ik ben erg geschrokken. Ik zag een complete kopie van de Amerikaanse mediabranche, maar zonder de discussie. Het zijn hier nog steeds dezelfde machthebbers op dezelfde stoelen die de boel dicht houden en inmenging van de luisteraar en kijker niet dulden. Het mediabeleid in dit land heeft de mensen opgefokt gemaakt, kwaad, agressief. We hebben dezelfde strijd als in Amerika, het gevecht om te weinig geld voor teveel zenders. Dat komt de programma’s niet ten goede. De media zijn een gevaar voor de volksgezondheid! Vooral tv, dat is veel krachtiger dan radio. Nederlanders kijken bijna vier uur per dag tv. Where do you find the fucking time? They’re hypnotised!

AS: Hé, dat is in Amerika niet anders.

“Ja, maar ik ben er niet voor niets weggegaan. Dat was ook een debiele zooi. Tv werkt op de makkelijkste emotie die er is, namelijk angst. In Amerika is er de angst dat zwarte mensen de blanke mensen aanvallen. Elke avond ‘Cops’ om zeven uur, dan ‘Stories of the highway patrol’, dat is allemaal white people arresting black people. Hoe meer angst je in korte, flitsende montages en soundbytes kwijt kunt, des te beter het werkt. Tijdens de Golfoorlog is ook nieuws entertainment geworden. Daarvoor was television news een loss-leader. Maar plots keken er heel veel mensen naar het nieuws. En die kijkers wilden ze steeds teruglokken, nieuws werd een profit-center. Met shorter soundbites, more fear! Dat is het systeem televisie. Radio is toch anders. Dat is emotie bij muziek. Radio is niet bezig je bang te maken, het maakt me juist blij. Die markt is in Nederland dan ook redelijk gezond, op dat gekke gedoe met die frequentieverdeling na dan.

AS: Wat hebben we verkeerd gedaan in Nederland?

Het is fout gegaan bij de introductie van de commerciële televisie. Door de kabel is het in Nederland supersnel opgekomen en nu zijn er teveel zenders voor zo’n klein landje. Met radio en vooral televisie is er sowieso minder geld te verdienen, net als bij software en muziek. Het model werkt niet meer! Ik kan alles kopiëren en stelen wat ik maar wil. Een weg terug is er niet meer. Ik hunker naar ‘een avondje AVRO’, maar wat ik krijg is een hoop onzin waar ik bang van word om daarna een commercial te krijgen over iets waar ik bang voor ben, puistjes bijvoorbeeld. Of krijg ik Edvard Niessing die liegt dat ik minder kan betalen en toch nog een vakantie cadeau krijg. Een grote schande dat de publieke omroep die spotjes uitzend! Ik verkoop ook rookworst op tv, maar dit is slavernij! In Amerika heeft ieder gezin een gemiddelde schuld van 18.000 dollar door dit soort leningen. Waarom moeten wij daar ook naartoe?

De Weblog

Curry heeft de laatste jaren zijn blikveld flink verruimd en daar allerlei Meningen over globale en kleinere kwesties aan over gehouden. Oprecht bevlogen wil hij zijn denkbeelden delen met iedereen die het maar horen wil, of lezen. Steeds meer lijkt zijn kruistocht op de tirades die Willem van Kooten over de Uitverkoop van Ons Land houdt. De trein, de stroom, de verkochte kabelnetten (“Ik wil gewoon staatsbedrijven!”) tot aan conspiracy theories over de oliehandel en Irak, JFK, Marilyn Monroe, de eerste maanlanding, Joden en de diamantenhandel, afpersing van Afrika, Israël als bron van alle problemen, alles gestoeld op het rotsvaste geloof in de Stelling TOEVAL BESTAAT NIET.

Vrijwel dagelijks staan Curry’s bevindingen te lezen op zijn eigen weblog, te vinden via www.curry.com. Weblogging staat voor hem gelijk aan radio maken. Dj’s becommentariëren on air altijd nieuwtjes, en treden in contact met de luisteraar door telefoontjes. Dat interactieve element spreekt hem aan, en vindt Curry ook terug op zijn weblog. ‘Net als in een radioprogramma ben je zelf de baas over wat je meldt, en de links die je plaats naar de verhalen die jou boeien maken het zo interessant. Het Wereld Wijde Web is de nieuwe ether en het aantal links van ándere webpagina’s naar jóuw weblog geeft aan hoeveel ‘luisteraars’ je hebt.’ Het is een leuke theorie en levert inderdaad soms hele boeiende visies op, die niet in conventionele media worden geventileerd.

AS: Heb je zo’n diepgeworteld wantrouwen tegen bestaande informatiebronnen?

“Sure! Als ik de krant opensla en iets lees waar ik verstand van heb dan zie ik wat er allemaal niet klopt. Op de BBC-site las ik een informatief stuk over die internetworm, ik haal er zo 25 fouten uit! Dat is geen opiniestuk, gewoon verkeerde feiten! Ga er dan maar vanuit dat de andere dingen ook niet kloppen. Er zijn altijd drie kanten van de waarheid. Toen Veronica met die breedband uitzendingen startte, kwam het Journaal bij me thuis. Die brengen een verhaal alsof wij tv op internet brachten. Adam Curry heeft het gedaan, dus is het waar en werkt het. En het was not fucking true! Het model van tv is er niet, ik kan er niets aan verdienen, het kost alleen maar geld. Het Journaal bracht het heel opportunistisch; I looked like a fucking mega-hero. Maar het was een verkeerd verhaal. Hoe kan ik dan het volgende item serieus nemen?

Ik word de hele dag gebeld door mutsen die ’s ochtends in de trein stappen, de Telegraaf of de Spits openslaan en er dingen uitknippen waarvan ze denken dat het waar is. Ik moet ze ook altijd gelijk terugbellen, want ze zitten vlak voor hun deadline. See if I care. Maar die redacties brengen het weer op tv alsof het waar is en dan ben je zo ver verwijderd van wat het eerst was! Het is de copy-paste cultuur.”

AS: Die de Nederlandse burger zich laat aanleunen, die gaat toch niet zelf actief op zoek naar bronnen?

“Maar de oplossing is er. Niet bedacht door Adam Curry, of IBM, of Microsoft, of Apple, maar door de academici van deze wereld. En het heet internet! Als ik de waarheid wil weten over wat er in China gebeurt dan ga ik een weblog opzoeken van een Chinees. Die geloof ik echt eerder dan de Chinese correspondent in de krant. En welke Chinees ik dan nodig heb, dát zoekt Google voor me uit. Die zoekt op relevantie en links naar de site toe. Als ik informatie zoek over de Robinson 44 helikopter dan kijkt Google naar welke sites de meeste links heeft. Je kunt er vanuit gaan dat daar dus wel een specialist zit. De mensen die naar mijn weblog komen, hebben kennelijk iets aan mijn verhalen. Ze komen niet om te lezen wat Adam heeft beleefd, maar om te zien wat ik heb gezien of gelezen wat ik interessant vond en wat mijn commentaar daar op is. Zij kunnen daar weer commentaar op geven, waarop ik niet hoef te reageren. Dat is toch veel leuker dan thuis de tv aan te gooien of te wachten tot de krant in je bus valt? De kwaliteit van die informatie valt bovendien vies tegen…”

AS: Journalisten filteren voor je, maar jij filtert liever zelf.

“Ja, maar ik zet mijn bron erbij. En hij wordt niet betaald en heeft, voor zover ik na kan gaan, geen verborgen agenda. Het zal zeker nog vijf jaar duren voordat men internet niet alleen ziet als nóg een kanaal voor informatie. Het is een telefoon, een fax, een typemachine. Het is geen broadcast systeem. Er gaan geen zenders op internet komen die geld krijgen voor mensen die komen lezen of luisteren of kijken. It’s the human network. Ik communiceer zo met mijn kennissen- en vriendenkring. We sturen een linkje door, heb je dat al gezien? ’s Ochtend start ik op met een pagina waar de headlines van alle weblogs die ik graag lees, klaarstaan. Ik hoef dat niet zelf op te zoeken, het staat voor me klaar. For free! Het is fantastisch! Daarom komt het ook allemaal wel goed, believe me. Dáárom heb ik een weblog met de slogan ‘There are no secrets, only information you don’t yet have’.

AS: Wordt je er gelukkiger van?

“Nou, hoe ouder ik word, hoe duidelijker ik het allemaal zie. Helaas ga je dan steeds meer op zo’n oude Muppet man lijken die alleen maar iets te zeiken heeft over van alles. Daarom wil ik ook goede oplossingen proberen te vinden. Ik heb een prachtig leven, niets te klagen, ik ben gelukkig. Ik vind wel dat ik iets moet doen, voor de wereld, voor mijn omgeving. Verder heb ik niet echt een message, I’m just the dude that gets the message across.”

DE RADIOSJAUW

Bovenal blijft Curry een radioman in hart en nieren. Hoewel hij meer gelooft in regionale of lokale radio dan in het landelijke concept wat in Nederland nagestreefd wordt. Een zender voor Groot Amsterdam is één van zijn wensen. Omdat op zo’n zender de dj’s de taal van de stad kunnen spreken en dus dichterbij de luisteraar staan dan op een landelijke zender. En grappig genoeg is Curry helemaal geen fan van de Amerikaanse formattering.

“Mijn grootste desillusie in mijn radiocarrière was mijn tijd bij Z100, toch een station waar iedere dj van droomde om bij te kunnen werken. Ik kwam daar en Steve Kingston, head of programming, maakte me wegwijs. ‘Hier start je dit, dan lees je dat kaartje en daar heb je zeven seconden voor’, zei hij. ‘A monkey can do it here, so I’m sure you can. Welcome on board!’ Dát is Amerikaanse radio, a money business. Other people determining what you should be listening to. Maar ergens zit er een Adam Curry van 16 jaar, die denkt; fuck you! De tegenstroom, de revolutie komt.

Uiteindelijk kon hij het, terug in Nederland, niet laten. Hij moest Patricia beloven niet te gaan intro-jocken en zelf wil hij niet dagelijks op de zender. Maar één avond in de week, op het oude tijdstip van Curry & Van Inkel, dát kon de dj in Curry niet weerstaan. Samen met co-host Jeroen Kijk in de Vegte maakt hij daar nu alweer een jaar Curry & KidV bij BNN op Radio 2.

Vrijdagmiddag tegen vieren. Curry komt Hilversum Airport binnengevlogen als afsluiting van weer een helikopterles. Hij zet de kist overtuigend aan de grond en laat zich door zijn producer naar de BNN radiostudio’s rijden. Een paar uur voor de radioshow op Radio 2 laadt Curry zich op in de BNN-bar annex poulruimte. Een stevige joint is nodig om de spraakwaterval wat te remmen zodat er niet te veel onsamenhangende praatjes uitkomen. Hoewel co-host Jeroen Kijk in de Vegte behendig elke voor ingewijden misschien niet duidelijke opmerking ‘vertaalt’. Dat begon al in de eerste weken, waarin Curry zijn liefde voor de weblog wilde verspreiden via de ether. Na elke weblog vermelding, verduidelijkte KidV “een soort dagboek op internet”. Het zijn dit soort sturingen die de samenwerking tussen de veteraan en de rising star zo soepel laat verlopen. Curry heeft de 28-jarige Jeroen nodig en in ruil daarvoor wordt KidV opgenomen in de hofhouding van de Curry’s. Op zijn beurt is Adam Curry fanatiek pleitbezorger voor Kijk in de Vegte. “Can I be your manager?” informeert hij regelmatig.

De radioshow start om acht uur met het veelvuldig repeteren van ‘de kop’. Openingsjingle en eerste plaat moeten natuurlijk naadloos in elkaar overgaan. Als er een kleine pauze tussen de eerste seconde zang en de laatste tekst valt, maakt Curry parkeerbewegingen om aan te geven dat zijn grote wagen nog in dit gat had gepast. Er wordt hard en veelvuldig gelachen. Zonder enig draaiboek of format laveren de boys soepel tussen de vele hits (voornamelijk jaren tachtig, het decennium waar de Radio 2 luisteraar Curry vooral van kent) met een enkele sketch maar vooral verhalen over Het Leven van Adam. Als het even ergens anders over gaat, stelt Curry onomwonden: “Enough now, can we talk about me again?” Ook hier geldt, we zijn hier voor het ego van de broadcaster Curry. “Al zouden ze me geld toegeven, ik doe dit zo graag”, heeft hij regelmatig gesteld over deze comeback op de Nederlandse radio.

“O man, radio is echt een uitlaatklep voor me, het is therapie! We doen het zoals het hoort, voor mij. No fucking items, formats, jingles and shit. Dat idee van die gescripte radioshows; don’t tell me! Wie heeft er bepaald dat het zus en zo moet? Je hebt alleen een zender nodig en iemand die wat doet. Ik voel aan wat er voor muziek nodig is voor de show, en dat heb ik moeten leren. But now I know, believe me!”

Terug naar overzicht artikelen